HISZPANIA

HISZPANIA Ludność 39,4 mln
Powierzchnia 504,75 tys. km kwadr.

Członkostwo w organizacjach międzynarodowych: NATO, ONZ, Unia Europejska, Unia Zachodnioeuropejska, Rada Europy, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy Europejskiej (OSCE).

Hiszpania jest podzielona na 17 regionów autonomicznych, które z kolei dzielą się na prowincje (razem 50). Władze lokalne stanowi ok. 3 000 rad gminnych.

Hiszpańskie Cywilne Planowanie Kryzysowe składa się z trzech głównych kompetentów:
1. Rządowa Komisja Delegatów ds. Sytuacji Kryzysowych (tzw. Gabinet Kryzysowy).
2. Krajowy Komitet ds. Cywilnego planowania Kryzysowego (NSEPC), jako międzyresortowy organ wspierający.
3. Departament ds. Obrony cywilnej.

Zadania i cele.
Ochrona Cywilna w Hiszpanii jest zdefiniowana jako fizyczna ochrona ludzi i dóbr materialnych na wypadek poważnych zagrożeń, klęsk społecznych lub nadzwyczajnych katastrof, w których zagrożone jest życie ludzkie i fizyczna integralność społeczeństwa. Przedsięwzięcia Cywilnego Planowania Kryzysowego ( CEP) dotyczą głównie zaopatrywania i mobilizacji cywilnych zasobów materialnych i służb, które są niezbędne aby sprostać wymaganiom Obrony Narodowej. Składają się na nie (CEP) trzy główne obszary wsparcia: obrona państwa, ochrona ludności i ochrona sektorów szczególnych zasobów. Te sektory szczególnych zasobów funkcjonują w warunkach zwyczajnych, ale mogą być mobilizowane niezwłocznie w razie katastrofy lub na potrzeby obrony narodowej.

Struktura organizacyjna Cywilnego Planowania Kryzysowego.
1. Rządowa Komisja Delegatów ds. Sytuacji Kryzysowych (Gabinet Kryzysowy) została utworzona w 1986r. Składa się ona
    z Prezesa Rady Ministrów i Zastępcy Prezesa Rady Ministrów ( tj. Prezydenta i wiceprezydenta Rządu), Ministrów: Spraw
    Zagranicznych, Obrony, Ekonomii i Finansów, Spraw Wewnętrznych. Zadaniem Gabinetu Kryzysowego jest kierowanie
    i koordynowanie wszystkich działań związanych z zapobieganiem, kontrolowaniem i zarządzaniem w sytuacjach
    kryzysowych. Odpowiedzialność decyzyjna spoczywa na premierze.
2. Krajowy Komitet ds. Cywilnego Planowania Kryzysowego, jako międzyresortowy organ wsparcia Gabinetu Kryzysowego
    powstał w 1987 r. Komitet ten (będący krajowym odpowiednikiem Dyrektoriatu Planowania Cywilnego na Wypadek
    Zagrożeń NATO) jest głównie nastawiony na realizację zadań związanych z zaopatrywaniem i wykorzystaniem
    niemilitarnych zasobów w sytuacjach kryzysowych lub na wypadek zagrożeń. Komitet podlega Ministrowi � Szefowi
    Urzędu Rady Ministrów i spełnia następujące funkcje:
        - prowadzi planowanie dyrektywne w zakresie przygotowania planów na różne zagrożenia, związanych z celami,
            możliwościami i określeniem limitów czasowych w celu zapewnienia warunków do opracowania planów na różne
            hipoteczne sytuacje kryzysowe (określone przez Gabinet Kryzysowy)
        - uzgadnia różne plany dysponowania zasobami, układane przez komitety Sektorowe i wysyła je do akceptacji
            Gabinetowi Kryzysowemu
        - okresowo informuje Gabinet Kryzysowy o stanie gotowości w związku z sytuacjami kryzysowymi i na wypadek
            zagrożeń
        - reprezentuje Hiszpanię w Wysokim Komitecie Planowania Cywilnego na Wypadek Zagrożeń NATO (SCEPC) i
            uczestniczy w jego pracach.

    Na szczeblu centralnym Krajowy Komitet ds. Cywilnego Planowania Kryzysowego funkcjonuje jako pośrednia organizacja
    z Gabinetem Kryzysowym z jednej strony ( z którego otrzymuje dyrektywy i hipotetyczne sytuacje kryzysowe do
    rozpracowania) i Komitetami Sektorowymi z drugiej ( którymi kieruje i które kontroluje). Na arenie międzynarodowej
    Komitet jest organizacją reprezentującą Hiszpanię w natowskim Wysokim Komitecie Planowania Cywilnego na Wypadek
    Zagrożeń. Krajowy Komitet ds. Cywilnego Planowania Kryzysowego spełnia koordynującą rolę w systemie hiszpańskiego
    Cywilnego Planowania Kryzysowego i jest usytuowany na szczycie struktury organizacyjnej Obrony Cywilnej. Składa się z
    Sekretarza Gabinetu Kryzysowego ( jako Prezydenta Komitetu), Dyrektora Generalnego ds. Ochrony Cywilnej ( drugi
    Wiceprezydent Komitetu) oraz Szefa Niższego Dyrektoriatu ds. Gotowości Cywilnej ( jako Sekretarza Komitetu). Wśród
    pozostałych członków są Dyrektor Departamentu Sztabu Kryzysowego oraz Doradca Prezydenckiego Komitetu ds.
    Obrony Bezpieczeństwa. Niższy Dyrektoriat ds. Gotowości Cywilnej funkcjonuje jako stały organ wspierający Krajowy
    komitet ds. Cywilnego Planowania Kryzysowego. Dyrektoriat ten powstał w celu koordynacji i doradzania innym ministrom
    w sprawach Obrony Cywilnej.
3. Departament ds. Obrony Cywilnej realizuje udział ministerstwa macierzystego i koordynuje udział innych resortów w
    przedsięwzięciach Obrony Cywilnej. Departament ten podlega Ministrowi Obrony.

Współpraca cywilno � wojskowa
Współpraca cywilno � wojskowa jest realizowana w razie zagrożenia i na wniosek władz cywilnych. Wniosek o podjęcie współpracy może być złożony przez władze cywilne za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych. W razie zagrożenia, wniosek może być również złożony ustnie, ale najszybciej jak jest to możliwe powinien być potwierdzony pisemnie. Odmowa współpracy jest traktowana jak przestępstwo. Jednym z zadań sił zbrojnych jest tworzenie krajowej sieci alarmowania i koordynacji z różnymi organami � w ramach Ministerstwa Obrony. Siły zbrojne mogą być również zatrudnione do organizowania wsparcia innych służ publicznych. Odpowiedzialność za realizację działań takiego wsparcia spoczywa na dowódcy wojskowym, chociaż nie odpowiada on za przygotowanie w tej dziedzinie ( odpowiedzialność za przygotowanie takiego wsparcia pod względem planistycznym i organizacyjnym spoczywa na władzach cywilnych).

Podstawy prawne.
Zarządzenie Nr 1125/ 1996r.:
    - rozwija zasady współpracy cywilno � wojskowej na wypadek zagrożeń
    - porządkuje procedury wnioskowania o udział sił zbrojnych w :
    - sytuacjach normalnych � od Ministra Spraw Wewnętrznych do Ministra Obrony
    - w nagłych sytuacjach � od władz cywilnych lokalnych ( region, prowincja, gmina) do terenowych władz wojskowych
        (regionalny dowódca wojskowy)
    - podkreśla że władze wojskowe będą informowane oraz będą uczestniczyły w planach na wypadek zagrożeń
        wykonywanych przez władze cywilne ( na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym) oraz że będą opracowywały
        własny plan reagowania

Ustawa o Obronie Narodowej (1980r.)
    - określa, że to rząd organizuje zasilanie w każdy rodzaj zasobów jakie są niezbędne (ludzkie, materialne, publiczne,
        prywatne)
    - definiuje pojęcie Obrony Cywilnej (Gotowości Cywilnej ) tj. stałej dostępności i możliwości użycia wszystkich ludzi,
        materiałów  i zasobów niematerialnych w celu uporania się ze znaczącymi katastrofami,
    - określa, że siły zbrojne będą współpracować na wniosek władz cywilnych,

Zarządzenie w sprawie ostrzegania sytuacji wyjątkowych i stanu oblężenia (1981r.)
    - definiuje wyżej wymienione sytuacje, ustalając procedury niezbędne do ogłoszenia tych stanów oraz przedsięwzięcia,
        które zostaną podjęte w każdym przypadku,

Zarządzenie w sprawie Ochrony Cywilnej
    - definiuje koncepcję Ochrony Cywilnej:
    - określa naturalne i technologiczne zagrożenia na wypadek których, powinny być przygotowane plany:
    - wojna,
    - zagrożenia jądrowe i chemiczne,
    - pożary lasów,
    - trzęsienia ziemi,
    - powodzie,
    - erupcje wulkanów
    - transport materiałów niebezpiecznych;
    - ustala poziom administracji terytorialnej, która powinna opracować rozwinięte plany ochrony cywilnej:
    - na poziom lokalny,
    - ponad gminny,
    - dla obszarów wydzielonych,
    - regionów,
    - dla państwa;
    - podaje wytyczne do planowania.

Wytyczne Prezesa Rady Ministrów w sprawie Obrony Narodowej (1986r.) powołują:
    - Krajowy System Zarządzania Kryzysowego i Krajowy System Gotowości Cywilnej, jako kompatybilna i zbliżona
        (porównywalna) z odpowiednimi w państwach sojuszniczych.

Dekret Królewski (1986r.) powołuje:
    - Gabinet Kryzysowy � jako wiodącą władzę Krajowego Systemu Zarządzania Kryzysowego, określa jego strukturę
        i funkcje.